wonderbaremoeder.nl

VREEMNDELING IN DEZE TIJD......

VREEMNDELING IN DEZE TIJD......

VREEMDELING IN DEZE TIJD....... - Een frisse jonge meid stond me eens na de mis op te wachten. Ze kwam na de viering haar gelijk halen. In de kerk had ze het tijdens de preek niet kunnen zeggen, maar ze vond dat ik een waardeloze opmerking had gemaakt. ‘Dat zij geen dure merkkleren mocht kopen, zolang er honger in de wereld werd geleden.’ ‘Dat heb ik niet gezegd!’, zei ik verdedigend. 
‘Ik wil alleen dat je eens nadenkt over de prioriteiten die wij als moderne mensen moeten stellen. De honger van een kind gaat vóór op onze behoefte om mooi te zijn...!’ Ze keek me fronsend aan; haalde haar schouders op en zei met een vleugje medelijden: ‘Ach, u bent niet van deze wereld!’ Het was de eerste keer dat iemand dat tegen me zei. Even was ik uit het veld geslagen. Toen dacht ik: ‘Ja, je hebt gelijk. Ik ben ook niet van deze wereld.’ Er staat me zoveel tegen: Honger in Afrika, verspilling in Europa, smeltende ijskappen en beschamende wapenleveranties aan dictaturen... Ik voel me inderdaad soms een vreemdeling. De eerste leerlingen van Jezus hadden die ervaring ook. Als christen leefden zij wel ìn deze wereld, maar zij waren niet vàn deze wereld! Jezus en de Vader zijn één en zijn volgelingen delen in dat geheim. Nu Jezus op het punt aangekomen is om terug te keren naar de Vader, blijven de gelovigen achter in de wereld. Zij zijn de kinderen van het licht die tasten in het duister; het vuur van hun liefde brandt in een wereld van onverschilligheid.
 
Wereldbeeld
In de eerste eeuw van de jaartelling hadden de mensen een heel ander schema in hun hoofd van hemel en aarde dan nu. Er was voor hen een tijdruimte met ‘een beneden en een boven’. Daar woedde een strijd tussen de machten van het licht en van de duisternis. Wij, kinderen van de eenentwintigste eeuw, hebben een heel ander schema van de werkelijkheid in ons hoofd. Er is geen ‘boven’ meer en geen ‘beneden’. Het heelal dijt uit, steeds verder. Mijn dochter van negen bracht een poos geleden een heel boekwerk mee voor een spreekbeurt, waarin de astronaut André Kuypers dat op een speelse manier uitlegt. God komt niet meer voor in deze voorstelling van zaken. Dat heeft een duidelijke oorzaak. De wetenschap is de wereld gaan beschrijven om alleen de meetbare feiten op een rij te zetten. Al het andere heeft men bewust genegeerd. De verwondering van de geleerde, de opwinding van de sterrenkundige, de eenzaamheid van een astronaut, de ervaring van zin en betekenis, heeft men systematisch uit het verhaal weggelaten. Men laat die weg om een zo zuiver mogelijke weergave te krijgen van de meetbare feiten. Het succes dat de wetenschap daarmee had, heeft ons veel welvaart gebracht, maar het heeft ons niets geleerd over de zin van ons leven, niets over de betekenis van ons bestaan of over God. Sterker nog, ze heeft de suggestie gewekt dat er geen zin en geen God meer is. Wie de honger van een kind zwaarder laat wegen dan het eigen comfort, is niet van deze wereld. Hij of zij weegt de feiten met gevoel voor zin en betekenis en niet alleen met een meetlat. 
 
De gelovige is niet van deze wereld. Hij voelt zich een onbegrepene, iemand op wie de tijdgenoten wat meewarig neerkijken. De wereld mist God niet, ze vraagt niet eens naar Hem. Mensen vinden de zin van hun bestaan wel in een barbecue of een reisje naar Barcelona. Genoeg vertier. Pas als die wereld wankelt op zijn grondvesten, als er een ramp gebeurt of een aanslag plaatsvindt, als er een eind komt aan een relatie. Of als de gezondheid wankelt, dan komt weer die andere vraag naar boven: wat is de zin van dit alles? Waarom was ik er ook alweer?
 
Wereldvrouw
Maria was een bijzondere vrouw, een zorgzame moeder, gelukkig wel met beide benen op de grond. Jezus moest luisteren en dat gaf ze Hem te kennen ook toen Hij er als twaalfjarige tussenuit kneep in de tempel van Jeruzalem. Ze is tegelijkertijd niet van deze wereld. 
Ze houdt ons geweten wakker, speciaal in de meimaand. Ze doet dat op een zachtmoedige, liefdevolle wijze met bloemen en kaarsjes, met gebeden en liedjes. Ze zegt het ons met zachte stem: ‘De vluchteling heeft ook recht op geluk. De zieke mag ook op mijn nabijheid rekenen. Mijn aandacht mag uitgaan naar dit kindje dat vandaag geen eten krijgt’. We moeten het uithouden in deze wereld en niet worden als deze wereld! Maria, de Wonderbare Moeder, helpt ons daarbij een handje, zoals alleen moeders dat kunnen... 
 
Diaken Albert Soeterboek

In het nieuws

29-03-2018

RONDOM AFSCHEID EN ROUW - Op 1 februari waren alle leden van de werkgroep Avondwake uitgenodigd om te luisteren en te praten over de toekomst…
Lees verder

08-03-2018

IN DE SPAGAAT OM ELKAAR TE BEGRIJPEN! - Je eigen mening en standpunt hebben is goed, maar hoe begrijp je elkaar? Bill Banning, leraar…
Lees verder

Meer nieuws